أيام الرسول [ ( صلى الله عليه وآله وسلم ) ] ولا من جملة ما أباحه . وذلك أن الأمر لو كان على هذا لوجب أن ينهى عن القراءة الحادثة والأمر المبتدع ، ولا يحمل ما حدث من القراءة على تحريم المتقدّم المباح بلا شبهة . ( 1 ) انتهى . يعنى اختلاف در قرائت قرآن موجب سوختن مصاحف نيست چنانكه عثمان به عمل آورد ; زيرا كه أهل سنت روايت مىكنند كه : نازل شد قرآن بر هفت حرف ، همه آنها شافى وكافى است ، واين اختلاف قرائت در قرآن نزد ايشان مباح ‹ 135 › ومستند از رسول خدا ( صلى الله عليه وآله وسلم ) است ، پس چگونه عثمان ترسيد بر ايشان از توسّع در حروف آنچه مباح بود ; پس اگر حصر كردن در قرائت واحده تحصين قرآن بودى - چنانكه عبد الجبار دعوى آن كرده - چرا پيغمبر خدا ( صلى الله عليه وآله وسلم ) سواي قرائت واحده مباح مىساخت ؟ ! زيرا كه آن حضرت به مصالح أمت خود داناتر بود از عثمان به جهت آنكه مؤيد بود به وحى الهى ، وموفق بود در هر آنچه مىكرد ومىگذاشت . وجايز نيست أو را كه بگويد كه : اين اختلاف در ايّام عثمان حادث شده بود ، ودر عهد رسول خدا ( صلى الله عليه وآله وسلم ) نبود . زيرا كه اگر چنين بودى هر آئينه واجب بود كه نهى مىكرد از قرائت نو پيدا شده ، وبه تصريح مىگفت كه : من از امر محدث ومبتدع نهى

--> 1 . الشافي 4 / 284 .